روندهای فنی برتر حریم خصوصی و امنیت که دهه آینده را شکل می دهند

تصویر کیمیا تقدیری

کیمیا تقدیری

فناوری با سرعتی سرسام آور در حال پیشرفت است و در 10 سال آینده جهان احتمالاً مکانی بسیار متفاوت از امروز خواهد بود. همه ما دوست داریم که به آینده نگاه کنیم و پیش بینی کنیم که چگونه فناوری روش زندگی، کار و بازی ما را تغییر خواهد داد. در این بخش، ما نگاهی به نحوه تفکر و اجرای امنیت و حریم خصوصی با رسیدن به نیمه راه دهه آینده می‌اندازیم.

در این مرحله، جهان به لطف فناوری‌هایی که امروزه در حال ظهور هستند، مانند هوش مصنوعی، محاسبات کوانتومی و بیوتکنولوژی بسیار متفاوت خواهد بود. با در نظر گرفتن این موضوع، در اینجا موضوعاتی هستند که به اعتقاد من، با نزدیک شدن به سال 2035، موضوعات داغ در این زمینه خواهد بود.

امنیت زیستی و امنیت عصبی

همانطور که فناوری‌هایی مانند ویرایش ژن و رابط مغز و کامپیوتر (BCI) رایج می‌شوند، سؤالاتی در مورد محافظت از داده‌های بسیار شخصی موجود در خود DNA ایجاد می‌شود. در طی ده سال، حتی می‌توانیم خودمان را بیابیم که باید از درونی‌ترین افکارمان در برابر موجوداتی که به دنبال ربودن آنها برای اهداف خود هستند، محافظت کنیم. این می تواند فروش داده های ژنتیکی ما برای اهداف تحقیقاتی غیراخلاقی باشد. یا حتی خواندن ذهن خود برای اینکه چگونه ما را دستکاری و کنترل کنیم (یا به سادگی به ما چیزهایی بفروشیم). ترسناک به نظر می رسد؟ خب، این خطری است که احتمالاً همه در دهه آینده درباره آن صحبت می کنند. حوزه جدید امنیت عصبی پدیدار خواهد شد که بر محافظت از داده هایی متمرکز است که می توانند از امواج مغزی و فعالیت های عصبی در برابر دسترسی و دستکاری غیرمجاز جمع آوری شوند. برای اطمینان از اینکه این چشم انداز ترسناک به واقعیت تبدیل نمی شود، باید چارچوب های فنی، اخلاقی و قانونی قوی ایجاد شود.

امنیت کوانتومی

تا سال 2035، محاسبات کوانتومی به حدی تکامل یافته است که اقدامات رمزگذاری امروزی که برای محافظت از همه چیز از حساب بانکی شما تا ارتباطات خصوصی شما استفاده می شود، ممکن است منسوخ شده باشد. شرکت ها و حتی دولت ها خود را در حال ریختن منابع عظیمی در رقابت برای توسعه بیشتر و قدرتمندتر رمزنگاری “کوانتومی ایمن” خواهند یافت.

تراکنش های مالی، داده های بسیار شخصی مراقبت های بهداشتی، اطلاعات محرمانه دولتی و تجاری و اسرار مالکیت معنوی، همگی به طور بالقوه آسیب پذیر هستند. این امر چالش‌های تکنولوژیکی را به همراه خواهد داشت، اما همچنین چالش‌های امنیتی جهانی را به همراه خواهد داشت، زیرا اطلاعاتی که در انبارهای رمزگذاری شده نگهداری می‌شوند که مدت‌ها امن تلقی می‌شوند، برای هر کسی که یک کامپیوتر به اندازه کافی قدرتمند برای دسترسی دارد، بی‌اهمیت می‌شود. غلبه بر این چالش ها مستلزم برنامه ریزی، سرمایه گذاری و توسعه چارچوب های جدید برای همکاری امنیت داده های جهانی است

امنیت سایبری جهانی شده

امروزه، امنیت سایبری عمدتاً بر محافظت از مشاغل و افراد در برابر خطرات ناشی از سرقت سایبری و کلاهبرداری متمرکز است. در 10 سال آینده اولویت کارشناسان دفاع سایبری امنیت ملی است. در سال‌های اخیر، شاهد افزایش حملات سایبری تحریم‌شده توسط دولت بوده‌ایم که زیرساخت‌های تجاری و غیرنظامی را با هدف برهم زدن اقتصاد و ایجاد ترس و عدم اطمینان هدف قرار داده‌اند. تا سال 2035، این امکان وجود دارد که محافظت از جمعیت در برابر تأثیر حملات سایبری توسط کشورهای متخاصم یا سازمان‌های تروریستی به همان اندازه که دفاع در برابر تهدید حمله فیزیکی و تهاجم در اولویت باشد.

همانطور که اتکای ما به شبکه های به هم پیوسته رو به افزایش است، آسیب های احتمالی نیز افزایش می یابد. زیرساخت های حیاتی و سیستم های مالی با فرکانس فزاینده هدف قرار گرفته و مختل خواهند شد. در سطح اجتماعی، فناوری دیپ‌فیک پیچیده‌تر، تمایز واقعیت از داستان را دشوارتر می‌کند، و گسترش تبلیغات و اطلاعات نادرست را تسریع می‌کند و به طور بالقوه فرآیندهای دموکراتیک و همچنین اعتماد به نهادهای ملی را تضعیف می‌کند. ما حتی ممکن است خود را با واقعیت «جنگ سایبری کامل» ببینیم، جایی که جناح‌های مخالف هر چیزی را که دارند برای از بین بردن توانایی دشمنان خود در استفاده از فناوری پرتاب می‌کنند و مردم را بدون دسترسی به اطلاعات و خدمات حیاتی می‌گذارند.

هویت دیجیتال و حاکمیت داده

همانطور که زمان بیشتری را صرف سکونت در فضاهای دیجیتال و انجام بیشتر زندگی خود به صورت آنلاین می کنیم، تمایز بین هویت فیزیکی و دیجیتالی ما به طور فزاینده ای مبهم می شود. تا سال 2035، هویت دیجیتال ما به بخشی جدایی ناپذیر از آنچه هستیم تبدیل شده است. خطر سرقت هویت بیش از هر زمان دیگری است، و فراتر از داشتن پتانسیل آسیب مالی به ما و دربرگرفتن سرقت کل شخصیت دیجیتال ما تکامل می یابد. این امر با شیوع روزافزون رسانه‌های مصنوعی و دیپ‌فیک تشدید می‌شود، که چالش‌های جدیدی را برای سیستم‌های طراحی‌شده برای احراز هویت دیجیتالی ما ایجاد می‌کند. علاوه بر این، در دوره‌ای که هوش مصنوعی و فناوری‌های بیومتریک می‌توانند رفتارهای آنلاین ما را به هویت‌های دنیای واقعی ما مرتبط کنند، سؤالات مربوط به حق اساسی ما برای حفظ حریم خصوصی مهم‌تر از همیشه خواهد بود.

یک راه حل بالقوه برای مسئله حاکمیت داده ها ممکن است در فناوری غیرمتمرکز نهفته باشد، جایی که سیستم های رمزگذاری شده و توزیع شده می تواند به افراد کنترلی بر روی اینکه چه کسی می تواند به داده های ما دسترسی داشته باشد یا فعالیت دیجیتال ما را نظارت کند، بدهد. این احتمالاً باعث ایجاد یک بحث گسترده تر در مورد تعادل ظریف بین حریم خصوصی و امنیت می شود – موضوعی که احتمالاً در 10 سال آینده به همان اندازه که امروز مورد بحث است.

از آنجایی که چشم انداز فناوری به سرعت در حال تکامل است، این روندهای حریم خصوصی و امنیتی نه تنها آینده ما را شکل می دهند، بلکه مسئولیت مداوم ایجاد تعادل بین نوآوری و ملاحظات اخلاقی را به ما یادآوری می کنند و تضمین می کنند که با قدم زدن به دهه آینده، جهان ما هم متصل و هم امن باقی می ماند.

ارسال دیدگاه